Ο Ούνο Μιχαηλίδης στο kerkidasport.gr: Από το "θρίλερ" της μεταγραφής, στη χρυσή εποχή της Νάουσας

Από το... επεισοδιακό του ξεκίνημα, όταν η Βέροια τον «έκλεινε» αλλά η Νάουσα τον υπέγραφε μέσα σε μια νύχτα "απαγάγοντάς" τον, μέχρι τις μεγάλες μάχες στην Α’ Εθνική δίπλα στον Τσιάρτα, τον Μάρκο και τον Παυλόπουλο, ο Ούνο υπήρξε ο παίκτης που λάτρεψε η κυανόλευκη κερκίδα για τον δυναμισμό του. Σήμερα, ζει στη Γερμανία και εργάζεται ως προπονητής.

Ο Ούνο Μιχαηλίδης ανοίγει την καρδιά του στο kerkidasport.gr, θυμάται το φιλικό στη Νικομήδεια που του άλλαξε τη ζωή, την πρόταση του Μίμη Παπαϊωάννου για την ΑΕΚ, την «ασπίδα» προστασίας του Σπύρου Σιούγγαρη και τις μεγάλες στιγμές στο κατάμεστο Δημοτικό Στάδιο Νάουσας.

Μια συνέντευξη γεμάτη ποδοσφαιρική νοσταλγία, αλλά και χρήσιμα μηνύματα για τους νέους αθλητές της Ημαθίας.

Ούνο, η μετακίνησή σου στη Νάουσα έχει μείνει στην ιστορία ως ένα «θρίλερ» ανάμεσα σε Βέροια, Νάουσα, ακόμα και ΑΕΚ. Πώς έζησες εσύ εκείνες τις μέρες και πώς κατέληξες τελικά στον ΦΑΣ;

«Ήρθα στην Ελλάδα το 1988 για να παίξω ποδόσφαιρο. Αρχικά με πήρε η Βέροια για δοκιμή. Παίξαμε ένα φιλικό στη Νικομήδεια, μια μικτή ομάδα εναντίον της Βέροιας, και θυμάμαι πως στο ημίχρονο είχα βάλει 3 γκολ! Στην ανάπαυλα οι παράγοντες της Βέροιας μου είπαν να υπογράψω και έφυγα για το πατρικό σπίτι που είχαμε στον Σταυρό. Την ίδια ημέρα ήρθε εκεί και με βρήκε ο Μίμης Παπαϊωάννου και μου πρότεινε να πάω στην ΑΕΚ, αλλά επειδή ήμουν νεαρός, δεν ένιωθα ακόμα έτοιμος για ένα τόσο μεγάλο βήμα και προτίμησα τη Βέροια. Τελικά, όμως, δεν τα βρήκαμε σε κάποια θέματα και η συμφωνία χάλασε. Εκείνο το ίδιο βράδυ, οι άνθρωποι της Νάουσας κινήθηκαν αστραπιαία. Με είχε δει ο Σπύρος Σιούγγαρης στο φιλικό, του άρεσα, και έτσι κατέληξα στον ΦΑΣ όπου και υπέγραψα.»

Ήσουν βασικό στέλεχος της ομάδας που οδήγησε τη Νάουσα στην Α' Εθνική. Ποιο ήταν το "μυστικό" εκείνων των αποδυτηρίων; Ήταν μόνο το ταλέντο ή κάτι παραπάνω;

«Εκείνη την εποχή η Νάουσα είχε την τύχη να διαθέτει σπουδαία ταλέντα. Έγινε μια σωστή ανανέωση, οι παλιοί αποχώρησαν και ήρθαν ταλαντούχα παιδιά όπως ο φίλος μου ο Δημήτρης Μάρκος, ο Παυλόπουλος, ο Τσιάρτας και πολλοί άλλοι. Το μεγάλο "μυστικό" όμως ήταν ο Σπύρος Σιούγγαρης. Μας προστάτευε από όλα, δεν άφηνε τίποτα να διαταράξει την ηρεμία των αποδυτηρίων. Έτσι η ομάδα, με προπονητές όπως ο Μαντζουράκης, ο Τερζανίδης και ο Αλέκος Παπαδόπουλος, δέθηκε και δυνάμωσε. Καταφέραμε την άνοδο, αλλά μετά την επιτυχία υπήρξαν κάποιες συμπεριφορές που δεν μου άρεσαν και έφυγα στην Κρήτη και την ΕΑΡ, που ήταν επίσης πολύ καλή ομάδα και πάλευε για άνοδο. Το μόνο που με πίκρανε ήταν ότι δεν μπόρεσα να παίξω στην Α’ Εθνική με εκείνη την «παρέα» της Νάουσας, αν και δεν μετάνιωσα για τις επιλογές μου. Πάντως, ομολογώ πως θα ήθελα πολύ να είχα αγωνιστεί και στη Βέροια, γιατί από το σπίτι μας στον Σταυρό άκουγα πάντα τον απόηχο αυτής της ομάδας. Τελικά έπαιξα στη Βέροια... αλλά στους Πόντιους!»

Ποιο παιχνίδι ή ποιος αντίπαλος σου έχει μείνει αξέχαστος από εκείνη την περίοδο;

«Είναι πολλά τα παιχνίδια, αλλά ξεχωρίζω ένα ματς με τον Πανιώνιο στη Νέα Σμύρνη, τη χρονιά που ανεβήκαμε. Χάναμε 2-0 σε ένα κατάμεστο γήπεδο και ο Πανιώνιος "καιγόταν" για την άνοδο. Κατάφερα να σκοράρω δύο γκολ μέσα σε δύο λεπτά και να ισοφαρίσω λίγο πριν το ημίχρονο! Μάλιστα, τότε έπαιζα αντίπαλος με τον μετέπειτα μπατζανάκη μου, τον αείμνηστο Γιάννη Γρηγορίου. Εκείνο το ματς μου έχει μείνει αξέχαστο για την ένταση και τον κόσμο του.»

Αγαπήθηκες πολύ από τους φιλάθλους της Νάουσας. Πώς εισέπραττες τότε αυτή την αγάπη και τι σημαίνει για σένα το γεγονός ότι ο κόσμος σε θυμάται ακόμα;

«Ο κόσμος της Νάουσας μας αγαπούσε πάντα αληθινά. Γέμιζε το γήπεδο. Οι φίλαθλοι ήταν η μεγάλη μας δύναμη τότε, μας βοήθησαν πολύ και είναι συγκινητικό που με θυμούνται ακόμα με τόση θέρμη. Κι εγώ όμως δεν τους ξεχνάω, όποτε μπορώ έρχομαι στην πόλη και συμμετέχω σε εκδηλώσεις της ομάδας ή παρακολουθώ αγώνες της. Άλλωστε η γυναίκα μου είναι Ναουσαία.»

Ζεις και εργάζεσαι πλέον στη Γερμανία ως προπονητής. Ποιες διαφορές εντοπίζεις στη νοοτροπία και την οργάνωση σε σχέση με την Ελλάδα;

«Εδώ τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Η Γερμανία είναι μια τεράστια χώρα με υποδομές που λειτουργούν σε βάθος χρόνου. Στην Ελλάδα οι προσπάθειες με τις ομάδες υποδομών ξεκίνησαν ουσιαστικά τα τελευταία χρόνια. Εδώ οι εγκαταστάσεις και η οργάνωση είναι σε άλλο επίπεδο, ακόμα και στις μικρές κατηγορίες. Πάντως, βλέπω ότι γίνεται μια προσπάθεια βελτίωσης και στην Ελλάδα πλέον.»

Αν ο "Ούνο" της δεκαετίας του '90 αγωνιζόταν στο σημερινό ποδόσφαιρο, τι θα τον δυσκόλευε και τι θα τον έκανε να ξεχωρίσει;

«Σίγουρα θα με δυσκόλευε η σύγχρονη τακτική και η μεγάλη υπομονή που απαιτείται στο παιχνίδι. Εμένα μου άρεσε το πιο θεαματικό ποδόσφαιρο, οι γρήγορες μεταβιβάσεις και το να μπαίνω "κατά μέτωπο" στην αντίπαλη περιοχή. Αυτό το τελευταίο, η διείσδυση και η ταχύτητα, πιστεύω ότι θα με έκανε να ξεχωρίσω και σήμερα.»

Πιστεύεις ότι η Νάουσα μπορεί να επιστρέψει κάποια στιγμή στις επαγγελματικές κατηγορίες;

«Ακούω πολύ καλά πράγματα για τον τωρινό πρόεδρο και τον προπονητή. Αν η διοίκηση έχει όρεξη και μεράκι να δουλέψει, μπορούν να τα καταφέρουν. Όσα πετύχαμε εμείς τότε ήταν σπουδαία, όμως δύσκολα επαναλαμβάνονται. Με σωστή δουλειά η ομάδα μπορεί να φτάσει ξανά ψηλά.»

Κλείνοντας, τι συμβουλή θα έδινες σε ένα νέο παιδί που ονειρεύεται να κάνει καριέρα στο ποδόσφαιρο;

«Πρώτα απ' όλα να δίνει βάρος στο σχολείο. Η μόρφωση χρειάζεται πάντα. Για το ποδόσφαιρο, χρειάζεται μυαλό και πολλή όρεξη. Ο παίκτης πρέπει να ακούει τον προπονητή του, να τα δίνει όλα και να δουλεύει σκληρά. Χωρίς δουλειά και προπόνηση, όσο ταλέντο και να έχεις, δεν μπορείς να πετύχεις τίποτα.»

Επιμέλεια: Οικονόμου Λεωνίδας