"Βαριά, βαριά της Βέροιας η φανέλα..."

Όταν φοράς τη φανέλα της Βέροιας, δεν μπαίνεις απλώς σε ένα γήπεδο για να παίξεις 90 λεπτά ποδοσφαίρου. Κουβαλάς στις πλάτες σου δεκαετίες ιστορίας, προσδοκίες μιας ολόκληρης πόλης και το κύρος ενός συλλόγου που έχει μάθει να πρωταγωνιστεί. Φαίνεται όμως πως, στην παρούσα φάση, αυτό το βάρος λειτουργεί ανασταλτικά για κάποιους. Ίσως ορισμένοι να μην έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα το μέγεθος του συλλόγου που εκπροσωπούν, ή ίσως, πολύ απλά, το ειδικό βάρος αυτής της φανέλας να αποδεικνύεται μεγαλύτερο από όσο μπορούν να σηκώσουν.

Δεν είναι θέμα έλλειψης ικανότητας, αλλά θέμα πνευματικής ετοιμότητας και «ποδοσφαιρικού εγωισμού». Σε στιγμές κρίσης, όπως η τωρινή, η φανέλα δεν πρέπει να σε λυγίζει, αλλά να σε εμπνέει. Πρέπει να σε αναγκάζει να βγάλεις το κάτι παραπάνω, να «πονέσεις» για το αποτέλεσμα και να αρνηθείς την ήττα.

Η αποχώρηση του Δημήτρη Πρίντζιου αποτελεί το πρώτο βήμα μιας αναγκαστικής ανασύνταξης. Όμως, η αλλαγή στον πάγκο δεν αρκεί από μόνη της αν δεν αλλάξει η νοοτροπία εντός των αποδυτηρίων. Οι παίκτες καλούνται να κοιτάξουν το σήμα στην καρδιά και να αποφασίσουν αν μπορούν να γίνουν μέρος της αντεπίθεσης που απαιτεί ο κόσμος και η διοίκηση του Αγάπιου Αναστασιάδη.

Έστω και τώρα, την ύστατη ώρα λίγο πριν την έναρξη των πλέι οφ, είναι η στιγμή της αυτοκριτικής. Η Βέροια χρειάζεται παίκτες που θα τιμήσουν την ιστορία της και θα αποδείξουν στην πράξη ότι η φανέλα της «Βασίλισσας» είναι μεν βαριά, αλλά είναι και η δική τους ασπίδα για την επιστροφή εκεί που ανήκουν.